Aşkı romantik kartpostallardan çıkarıp gerçek dünyanın karmaşasına yerleştiren bu film, fazlalıklardan arınmış samimi bir hikâye anlatıyor. Ana karakterimiz Anderson, hayatının kadınını kaybedince duvarlarını öyle bir örüyor ki, kalbinde kuş uçurtmuyor. Tek sığınağı, alaycı ama bir o kadar da iyi niyetli çocukluk arkadaşı oluyor. Tam da o arkadaşın itelemesiyle, şehirde bir köşebaşında sürekli güler yüzle kahve taşıyan ama içten içe mutsuz Katie’nin kapısını çalıyor.
Başta sırf meydan okuma olsun diye atılan bu adım, kısa sürede ikisinin de ezberini bozuyor. Komik randevu sahneleri, düşünmeden söylenen itiraflar, küçük yan karakterlerin tatlı müdahaleleri derken, seyirciye hayatın sahiden de plan yapmadığımız anlarda sürpriz sunduğunu hatırlatıyor. Son kareye kadar, aşkın mükemmel değil dürüst olduğunda nefes aldığını görüyoruz; böylece perdeden ayrılırken yüzümüzde hafif bir tebessüm kalıyor.
